در واکنش به وحشی‌گری رژیم منحوس اسرائیل و جنایات صورت گرفته در بیمارستان شفا که با تعرض، قتل و غارت مردم مظلوم غزه همراه بود، دانشجویان و مردم در شهرهای مختلف مانند تهران، مشهد، تبریز و… تجمع کردند.

از ساعتی قبل جمعی از انسان‌های آزاده در حمایت از حقوق زنان و انسانیت در پاسخ به این فاجعه در بلوار سجاد مقابل نمایندگی سازمان ملل متحد در شهر مشهد تجمع کردند.

هادی قاسمی، رئیس سازمان بسیج دانشجویی با حضور در این تجمع، ضمن اشاره به نقش بسیار مهم مادران فلسطینی در مقاومت این ملت گفت: ما مسلمان‌ها مردم صبوری هستیم و در آینده پیروزی قطعی ملت فلسطین را خواهیم دید.

وی افزود: مادران و فرزندان مملکت ما ۴۰ سال قبل صدای انفجار و بمباران را تجربه کرده‌اند. مادران سرزمین ما نسل به نسل و ۸ سال فرزندان خود را یک به یک تقدیم کردند تا به دنیا ثابت کنند در مقابل «دستگاه تبلیغی مادرانه» هیچ کس نمیتواند بیاستد و امروز این منطق به مادران فلسطینی هم منتقل شده است.

رئیس سازمان بسیج دانشجویی افزود: دشمن نمیتواند در مقابل مادران فلسطین مقاومت کند و تاریخ این موضوع را ثابت کرده است. خون بر شمشیر پیروز است و تاریخ این موضوع را ثابت کرده است.

در تهران نیز مردم و دانشجویان از ساعت ۲۱ در مقابل سفارت انگلیس در خیابان فردوسی اقدام به برپایی تجمع کرده‌اند.

در تبریز نیز مردم برای اعلام انزجار از جنایات صهیونیست‌ها در میدان ساعت این شهر تجمع کردند.

چطور می‌توان انسان بود و در برابر خوی حیوان‌صفتانه رژیم صهیونیستی دم برنیاورد؟ چطور می‌توان خبر شهادت زنان و کودکان مظلوم فلسطینی را شنید و کاری نکرد؟ از کدام درد غزه بگوییم که این سکوت و انفعال شکسته شود؟ از محاصره سختی که موجب اتمام سوخت و قطع آب و برق شده‌است؟ یا از بیمارانی که یکی پس از دیگری در بخش مراقبت‌های ویژه جان می‌سپارند؟ یا آن نوزادان نارسی که در دستگاه نگهداری می‌شدند و بر اثر قطع برق و اکسیژن به شهادت رسیدند؟ از کدام جنایت بگوییم که تا وجدان‌های خفته بیدار شوند؟ ماه هاست که سمفونی بمب‌ها و موشک‌ها نواخته شده است و طبل رسوایی به زمین افتاده؛ جنایت، از کی پیش چشم‌هایمان عادی جلوه کرد؟ مظلوم، از کی قلبمان را به درد نیاورد؟ فلسطین، از چه لحظه‌ای برایمان مرثیه و رجز توءمان نبود؟ بیمارستان‌ها که ماه صلیب سرخ رویشان نقش بسته درغزه یکی یکی منهدم شدند و هزاران نفر که به حقوق بشر امید بسته بوده و زیر آن سقف‌ها پناه گرفته بودند در توحّش قومی جان دادند که خود را برتر از آن‌ها می‌داند؛ خاک بر سر جهانی که در آن زندگی می‌کنیم!

کجاست فریاد بلند دولت‌های مسلمان که خانه‌ی ظالم را بر سرش آوار کند؟ کجاست اتحاد و اعتراض و انتقامی که از همه‌جای جهان به سمت فلسطین جاری شود؟ در زمانه‌ای که اسرائیل “آزادانه” به کودکان فلسطین بمب‌های فسفری هدیه می‌کند و لب‌ها در تشنگی می‌سوزد؛ خاک بر سر جهانی که در آن زندگی می‌کنیم! چند روز از این درد را دیدیم و ندیدیم؟ چند روز خبر‌ها را شنیدیم و ساکت ماندیم؟ روحمان را چه سنگی احاطه کرده که زیر سیل این اخبار ذوب نمی‌شود و نمی‌شکند و فرو نمی‌ریزد؟